به گزارش نجواخبر، با اوجگیری تنشها و وضعیت خاص کشور، مدارس از اسفندماه ۱۴۰۴ به ناچار به سمت آموزش مجازی تغییر مسیر دادند؛ تصمیمی که باعث شد دانشآموزان سال تحصیلی خود را پشت صفحهنمایشها و با امتحانات آنلاین به پایان ببرند. در همین راستا، در قالب یک گزارش میدانی به سراغ خانوادهها رفتهایم تا نظرات آنها را درباره این سبک از آموزش جویا شویم؛ اینکه آیا تمایلی به بازگشایی حضوری مدارس دارند یا ترجیح میدهند آموزش مجازی همچنان ادامه داشته باشد.
برای برخی از والدین، خاطرات تلخ و نگرانی از تکرار حوادث ناگوار، مهمترین دلیل برای ترجیح دادن آموزش مجازی است.
مادرِ یک پسربچه ۹ ساله با اشاره به سختیهای این شیوه میگوید:
«با وجود تمام سختیها، ترجیح میدهم مدارس مجازی بماند؛ میترسم پسرم را بفرستم مدرسه و دوباره جنگ شود. دفعه قبل تا بروم و او را به خانه بیاورم، از استرس مردم و زنده شدم. هرچند آموزش مجازی برای مادرها بسیار دشوار است، بهویژه که امتحانات بچهها هم به صورت آنلاین برگزار شد.»
مادر یک دختر ۱۰ ساله نیز با نگاهی مشابه، اولویت اصلی را حفظ جان فرزندان میداند:
«با وجود تمام مشکلات، حاضرم مدارس غیرحضوری باشد. واقعاً شرایط کشور بهگونهای نیست که خیالت راحت باشد. با اینکه سال گذشته هزینهی زیادی برای ثبتنام دخترم کرده بودم، میگویم فدای سرش! مگر آن همه کودک در میناب پرپر نشدند؟ اگر دوباره چنین اتفاقی بیفتد، ما چه کنیم؟ ما پدر و مادرها با تمام سختیها کنار میآییم، به شرط اینکه جان بچههایمان در امان باشد.»
در مقابل، گروهی دیگر از والدین به شدت منتقد تداوم آموزش مجازی هستند و آن را ضربهای جدی به آینده علمی و شخصیتی کودکان میدانند.
پدرِ یک دانشآموز ۱۴ ساله با انتقاد از بیانضباطیهای ناشی از آموزش آنلاین میگوید:
«من به شدت موافقم که مدارس حضوری شود! علمی که قرار است این بچهها زیر لحاف و با چشمهای خوابآلود به دست بیاورند، اصلا به درد نمیخورد. هرچه به پسرم میگویم زودتر بخواب تا فردا صبح سر کلاس سرحال باشی، میگوید: “ای بابا، ولم کنید، من نمره قبولیام را میگیرم!” وقتی بچه تا ساعت ۴ صبح بیدار است، دیگر سر کلاس صبح چیزی متوجه میشود؟ بچه باید در محیط کلاس باشد تا درس را یاد بگیرد.»
مادرِ یک دختر ۸ ساله نیز از هدررفت هزینهها و افت سطح سواد گلهمند است و تأکید میکند:
«کلی هزینه مدرسه کردیم و همهچیز بیفایده شد؛ مدام به خاطر آلودگی هوا و مسائل دیگر مدارس غیرحضوری شد و از اسفندماه هم که رسماً کلا مجازی ماند. من به شخصه اصلا آموزش مجازی را دوست ندارم؛ هم شاغلم و فرصت نمیکنم با دخترم درس کار کنم، و هم بچهها با این آموزش واقعاً بیسواد بار میآیند! امتحانها هم که مجازی شد و الکیالکی پاس کردند. ما باید به فکر آینده کشور باشیم؛ با این روش که نمیتوان سالهای تحصیلی را گذراند!»
این گزارش نشان میدهد که جامعهی والدین میان دو لبهی یک قیچی گرفتار شدهاند؛ از یک سو سایهی سنگین ناامنی، حوادث و دغدغهی سلامت فرزندان، آنها را به سمت آموزش مجازی سوق میدهد و از سوی دیگر، افت شدید کیفیت تحصیلی، مشکلات شاغل بودن والدین و از بین رفتن نظم آموزشی، بازگشت به کلاسهای حضوری را به یک مطالبه جدی تبدیل کرده است. در این میان، یافتن نقطهی تعادل میان «امنیت جان» و «پویایی علمآموزی» چالشی است که تصمیمگیرندگان کلان کشور باید پاسخی روشن برای آن داشته باشند.
امیدواریم مسئولان محترم با توجه به شرایط موجود، بهترین تصمیم را در این باره اتخاذ کنند.
گزارش:پریسابختیاری