۱۸ دی، فقط یک تاریخ در تقویم نیست؛ زخمی است تازه بر دل مردمی که سالهاست هزینه ناامنی، ترور و بازیهای پنهان را میپردازند.
به گزارش نجواخبر، ۱۸ دی، فقط یک تاریخ در تقویم نیست؛ زخمی است تازه بر دل مردمی که سالهاست هزینه ناامنی، ترور و بازیهای پنهان را میپردازند. وقایعی که در این روز رقم خورد، بار دیگر نشان داد میدانِ آشوب، پیش از آنکه محل اعتراض باشد، میتواند به صحنه سوءاستفاده جریانهایی تبدیل شود که نه دلسوز مردماند و نه دغدغه ایران را دارند.
در روزهای اخیر، برخی جریانهای معاند از جمله وابستگان به موساد و سازمان مجاهدین خلق، در مواضع رسانهای خود از «حضور در میدان» سخن گفتند؛ اظهاراتی که اگرچه در قالب ادعا مطرح شد، اما بهروشنی پرده از واقعیتی تلخ برمیدارد: فراخوانهای بیمسئولیت، وقتی به خشونت و کشتهشدن انسانها ختم میشود، دیگر صرفاً یک دعوت نیست؛ مسئولیتآور است.
در این میان، نیروهای امنیتی و مدافعان بی ادعای وطن سپاه بسیج پلیس ...که طبق قانون جز در شرایط مشخص حق استفاده از سلاح نداشتند، خود به قربانیان این آشوبها بدل شدند. شهادت نیروهایی که برای حفظ امنیت مردم در میدان بودند، نشان داد مظلومیت فقط یک واژه نیست؛ واقعیتی است که در سکوت و بیهیاهو رقم خورد. و چه بی رحمانه به شهادت رسیدند و چه ناجوانمردانه برخی شهادت هموطنان و نیروهای امنیتی و مدافعان مردم را قضاوت معکوس میکنند.
شبکه های معاند تمام ظرفیت خود را برای خلاف جریان دادن کشتار بی رحمانه و تروریستی انجام دادند و میدهند. حال سؤال این است و وقتی فرزند ناخلف پهلوی فراخوان میدهد موساد کودک کش، مجاهدین منفور رسما عملیات تروریستی و کشتار بی رحمانه را که ید طولانی در این ترورها دارند به همراه نیروهای مزدور داعش و برخی از جوانان نا آگاه اعتراف به جنایت خود میکنند. واژگون نشان دادن این جنایات نهایت بی شرمی و ذلالت است.
عزاداری این روزها، عزاداری یک گروه یا یک نهاد نیست؛ غم مشترک یک ملت است. ملتی که بارها ثابت کرده راه خود را از خشونت، ترور و پروژههای بیگانه جدا میکند همه ملت ایران داغدار و مصیبت دیدهاند.
و درست به همین دلیل است که ۲۲ بهمن، مثل همیشه، روز پاسخ مردم است؛ پاسخی آرام، آگاهانه و از جنس حضور. حضوری که میگوید ایران را نه با آشوب، که با اراده مردمش میتوان دید و فهمید.
مرتضی بلوکی
کارشناس رسانه